Κοιτάζω τα Σκιώδη Παραλειπόμενα και βλέπω ότι η τελευταία καταχώρηση έγινε πριν από ένα μήνα.

Ποπο... πέρασε τόσος καιρός;

Ένας μήνας και δεν έχω αναρτήσει τίποτα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα; Γαμώτο...

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, παλιά, στο Tumblr, έλεγα ότι θα βάζω κάτι κάθε μέρα. Κάθε μέρα. Και, στην αρχή, το έκανα. Έβρισκα όντως κάτι κάθε μέρα και το αναρτούσε, ακόμα κι αν ήταν κάτι πολύ απλό.

Σιγά-σιγά, αυτός ο ρυθμός έπεσε. Από ένα σημείο και μετά, άρχισα να βάζω και επαναλήψεις παλιότερων αναρτήσεων.

Μετά, έφτιαξα αυτό εδώ το ιστολόγιο που το έχω σε δικό μου σέρβερ και αισθάνομαι πολύ καλύτερα απ’το αν το είχα στο Tumblr ή σε οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία. Ο ρυθμός που αναρτώ πράγματα, όμως, δεν αυξήθηκε, και όσο πάει ίσως να μειώνεται.

Δεν έχω πάντα κάτι να γράψω, δυστυχώς. Δεν συμβαίνει πάντα κάτι που θα ήθελα να σχολιάσω. Ούτε βλέπω κάτι που θεωρώ αξιοσημείωτο. Προσπαθώ τώρα να μη βάζω επαναλήψεις, αλλά ίσως πάλι να το ξεκινήσω. Ίσως.

Πάντα μπορώ να ανεβάσω κάποιο γκράφιτι, ακόμα μία από τις Μυστηριακές Οντότητες· έχω φωτογραφήσει εκατοντάδες γκράφιτι που περιμένουν να καβαλήσουν το διαδίκτυο. Αλλά κάθε φορά που ανεβάζω ένα γκράφιτι, θέλω μετά να ανεβάσω και κάποιο κείμενο.

Και τώρα πάλι, ύστερα από ένα μήνα, δεν ξέρω τι να γράψω. Οπότε γράφω αυτό εδώ το ανούσιο post. Δεν είναι ότι δεν έχω χρόνο· είναι ότι δεν έχω κίνητρο. Δεν έχω κάτι να σχολιάσω. Δεν μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον κάτι που θα μπορούσε να αναρτηθεί στα Σκιώδη Παραλειπόμενα πέρα από κάποιες σκέψεις μου για τον τουρισμό και την ελληνική οικονομία – αλλά κι αυτό βαριέμαι να το γράψω, γιατί αισθάνομαι ότι επαναλαμβάνομαι.

Τα ιστολόγια και, γενικά, οι ιστότοποι που υπάρχουν χρόνια πολλά στο διαδικτυο είναι ένα πρόβλημα στην ανανέωσή τους. Και μιλάω και για το κεντρικό μου site τώρα, όχι μόνο για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Προσπαθώ να βάζω κάθε μήνα περιεχόμενο στο κεντρικό μου site – δύο άρθρα και δύο Επιλογές – αλλά όσο τα χρόνια περνάνε αισθάνομαι ολοένα και περισσότερο ότι έχω γράψει τα πάντα. Ειδικά η θεματολογία που ασχολούμαι είναι περιορισμένη. Πόσα πια να πεις για τη λογοτεχνία και για τη φαντασία; Πόσα;

Είμαι συγγραφέας, μου αρέσει να γράφω, και μπορώ να γράφω και άρθρα αν θέλω. Αλλά δεν είναι κάτι που θα έκανα ούτως ή άλλως. Λογοτεχνία, ναι, θα την έγραφα ούτως ή άλλως: γι’αυτό κιόλας γράφω βιβλία και τα δημοσιεύω μετά από χρόνια, δεν βιάζομαι. Λογοτεχνία δεν θα σταματήσω να γράφω ποτέ. Άρθρα, όμως, δεν θα έγραφα κανονικά, από φυσικού μου. Τα γράφω γιατί υπάρχει το site και θέλω να βάζω κάποιο πρωτότυπο περιεχόμενο κάθε τόσο, δεν θέλω να είναι ένα στατικό site όπου απλά υπάρχουν σύνδεσμοι για τα βιβλία μου.

Αλλά το πρωτότυπο περιεχόμενο είναι δύσκολη υπόθεση, και δεν είναι και ανεξάντλητο. Και ίσως να φτάσει μια εποχή που θα ανεβάζω ένα άρθρο τον μήνα αντί για δύο. Πάλι, όχι από έλλειψη χρόνου, αλλά από έλλειψη κινήτρου ή υλικού. Ίσως κάποτε, μάλιστα, να σταματήσω τελείως τα άρθρα και να ανεβάζω μόνο Επιλογές και LinX. Δεν αποκλείεται· το να αντλείς υλικό από το διαδίκτυο είναι πιο εύκολο και γρήγορο από το να ψάχνεις να βρεις τι θα γράψεις μετά. Ελπίζω, όμως, να μην έρθει ποτέ αυτή η μέρα· δε μ’αρέσουν τα websites που γεμίζουν μόνο με υλικό από αλλού.

Αλλά η θεματολογία είναι ένα πρόβλημα – και στο κεντρικό μου site και στα Σκιώδη Παραλειπόμενα.

Και τούτο εδώ το κείμενο δεν έχει και κανένα σπουδαίο νόημα. Απλώς είναι μερικές σκέψεις μου γιατί θέλω να αναρτήσω κάτι στα Σκιώδη Παραλειπόμενα αλλά δεν ξέρω τι θα μπορούσε να είχε ενδιαφέρον ή δεν θα βαριόμουν να καθίσω να το γράψω.

Την επόμενη φορά θα έχουμε Μυστηριακές Οντότητες, κάτι μού λέει.

Εύχομαι σε όλους ένα φανταστικό καλοκαίρι. Εγώ δύο βδομάδες ήμουν «εκτός» ενώ είχα τα LinX να τρέχουν σαν ποτάμι, και σύντομα θα ακολουθήσουν κι άλλα μόλις βγω για link gathering στο ηλεκτρονικό δάσος.